Nachtelijke hypo zonder verschijnselen toch meetbaar dankzij continue bloedglucosemeter

Nachtelijke hypo’s zonder verschijnselen zijn toch meetbaar dankzij een continue bloedglucosemeter. Zonder zo’n meter gaan veel nachtelijke hypo’s ongemerkt voorbij. Dat blijkt uit Canadees onderzoek.

Wat is het probleem en wat is er tot nu toe over bekend?

Kinderen en jongeren met diabetes type 1 hebben regelmatig 's nachts een hypo (veel te lage bloedsuiker, minder dan 4,0 mmol/l). Soms word je badend in het zweet wakker van zo'n nachtelijke hypo, maar vaak ook niet. In ernstige gevallen kan een hypo leiden tot flauwvallen en coma. Regelmatig terugkerende hypo's kunnen ook leiden tot hypo-unawareness: je voelt een hypo niet aankomen. Daarnaast zijn er aanwijzingen, maar geen hard bewijs, dat het denkvermogen van de hersenen achteruit gaat als je te vaak flinke hypo's hebt.

Daarom is het belangrijk om hypo's zoveel mogelijk te voorkomen. Overdag kun je bij een hypo zelf je bloedsuiker meten, maar 's nachts als je slaapt kan dat natuurlijk alleen als je door de hypo wakker wordt. Daarom hebben onderzoekers nu bekeken of een continue bloedsuikermeter uitkomst zou kunnen bieden bij kinderen.

Hoe en waarmee is het onderzoek gedaan?

Aan het onderzoek deden 25 kinderen met diabetes type 1 mee. Alle kinderen spoten drie keer per dag insuline. Drie nachten droegen ze een continue bloedglucosemeter die elke vijf minuten de bloedsuikerspiegel meet. Ook maten ze minstens vier keer per dag zelf hun bloedsuiker met een prikpen. Daarnaast moesten ze met de prikpen hun bloedsuiker meten als ze een hypo dachten te hebben.

Wat zijn de resultaten?

Met de continue meters was 35 keer een nachtelijke hypo (bloedsuiker minder dan 4,0 mmol/l) gemeten. Slechts bij acht daarvan (23%) hadden de kinderen zelf gemerkt dat ze een hypo hadden, en vervolgens hadden ze met de prikpen zelf hun bloedsuiker gemeten. In totaal hadden 17 van de 25 kinderen (68%) ten minste een van de drie nachten een nachtelijke hypo gehad. Als je onder 'hypo' een bloedsuiker van minder dan 3,0 mmol/l verstaat, dan hadden 12 van de 25 kinderen (48%) ten minste een van de drie nachten een nachtelijke hypo gehad.

Wat zijn de conclusies en wat voegt dit onderzoek toe?

Nachtelijke hypo's zonder verschijnselen zijn toch meetbaar dankzij een continue bloedglucosemeter. Kinderen met diabetes merken tijdens hun slaap slechts bij een op de vier gevallen dat ze een hypo hebben. Op die manier gaan veel hypo's ongemerkt voorbij. Toch is het voor patiënten belangrijk om te weten hoe vaak ze een hypo hebben, want als het te vaak gebeurt lopen ze kans op hypo-unawareness. Door een paar weken geen hypo's te hebben, kan die hypo-unawareness weer verdwijnen. Ook zijn er aanwijzingen, maar geen hard bewijs, dat veel flinke hypo's kunnen leiden tot achteruitgang van het denkvermogen.

Bron

A. Ahmet en collega's, Prevalence of nocturnal hypoglycemia in pediatric type 1 diabetes: a pilot study using continuous glucose monitoring